Bewacyzumab i antymetabolity AD 4

Połowa pacjentów została losowo przydzielona do otrzymywania bewacizumabu (15 mg na kilogram masy ciała, podawanego dożylnie, co 3 tygodnie) z każdym z pierwszych sześciu cykli chemioterapii i dla 10 dodatkowych dawek co 3 tygodnie po operacji. Bevacizumab został zatrzymany po cyklu 6 w celu wypłukania przed zabiegiem chirurgicznym w celu zmniejszenia ryzyka powikłań chirurgicznych. Pacjenci, którzy zostali uznani za kandydatów do operacji oszczędzających piersi, przed rozpoczęciem chemioterapii mieli zaznaczone pierwotne miejsce guza (z klipami lub tatuażami). Pacjentów poddano zabiegowi chirurgicznemu po ich wyleczeniu z chemioterapii, wykonano końcowe oceny guza i oceniano czynność serca. Continue reading „Bewacyzumab i antymetabolity AD 4”

Bewacyzumab i antymetabolity AD 10

Nie jest jasne, dlaczego największą korzyść z dodania czynnika antyangiogennego zaobserwowano u pacjentów z guzami hormonozależnymi, w przeciwieństwie do wyników badania GeparQuinto (NCT00567554), zgłoszonego przez von Minckwitz i in. w innym miejscu w tym wydaniu Dziennika, 25, w którym korzyść była ograniczona do pacjentów z nowotworami ujemnymi pod względem receptorów hormonalnych. Różnice w wynikach dwóch badań mogą być związane z różnicami w kryteriach włączenia i projekcie badania, w szczególności z włączeniem do badania GeparQuinto u pacjentów z bardziej zaawansowaną chorobą, z innym sekwencjonowaniem schematów leczenia w badaniu GeparQuinto niż w nasza próba i wycofanie się z badania GeparQuinto pacjentów, którzy nie mieli odpowiedzi na pierwsze cztery cykle leczenia. Korzyść z bewacizumabu w naszym badaniu była również często obserwowana u pacjentów z wysokim stopniem złośliwości guza (ryc. Continue reading „Bewacyzumab i antymetabolity AD 10”

Randomizowana próba Indometacyny doodbytniczej w zapobieganiu zapaleniu trzustki po ERCP AD 7

W analizie nie było dowodów na to, że względne zmniejszenie ryzyka związanego z indometacyną było różne w różnych grupach ryzyka (p = 0,52). Na podstawie pełnej oceny ryzyka liczba pacjentów, którzy wymagali leczenia (NNT), aby zapobiec jednemu przypadkowi zapalenia trzustki związanego z ERCP, wynosiła 21, gdy ocena ryzyka wynosiła 1, 11, gdy ocena ryzyka wynosiła 3, a 6 gdy ocena ryzyka wynosiła 5. Różnica między grupami we względnej redukcji ryzyka nie była istotna (P = 0,82 dla testu Mantela-Haenszela dla jednorodności). Czerwona pionowa linia wskazuje ogólną redukcję ryzyka, a przerywana linia pionowa oznacza brak względnego zmniejszenia ryzyka. Continue reading „Randomizowana próba Indometacyny doodbytniczej w zapobieganiu zapaleniu trzustki po ERCP AD 7”

Sekwencjonowanie egzoszkieletu i leczenie zaburzeń neurometabolicznych ad 7

To przypomina nam, że warstwa bezstronnej i systematycznej interpretacji danych z sekwencjonowania nowej generacji jest niezbędna w każdym procesie klinicznym. Ostatnie doniesienia dotyczące sekwencjonowania następnej generacji potwierdzają hipotezę, że mieszane fenotypy są istotną przyczyną choroby.1,27 Ta koncepcja została pokazana w naszej grupie badawczej, w której 5 z 37 probantów (14%), dla których ustalono diagnozy, zawierało warianty w dwóch różnych loci chorobowych związanych z fenotypem (tabela S5 w dodatkowym dodatku). Na przykład u 19-letniego pacjenta płci męskiej urodzonego przez nieobowiązkowych filipińskich rodziców z postępującą rozszerzoną kardiomiopatią, niedosłuchem czuciowo-nerwowym i niewyjaśnioną kwasicą sialową, sekwencjonowanie całego egzonu wykazało złożone heterozygotyczne szkodliwe warianty missense w NPL (numer MIM 611412) kodujący lia-zę pirogronianu N-acetyloneuraminianu (który kontroluje ostatni etap metabolizmu kwasu sialowego) i znany homozygotyczny wariant missense w GJB2 (connexin 26), o którym doniesiono, że powoduje głuchotę. Medycznie czynne przypadkowe ustalenia
W rodzinach z 41 probantami zidentyfikowaliśmy tylko jedno przypadkowe odkrycie, które można by było zastosować w praktyce medycznej w CFTR (numer MIM 602421). Obydwa allele (rs78655421 i rs121908745) były wcześniej zgłaszane jako patogenne. Stwierdzono, że allele te znajdują się w sekwencji sekwencjonowania Sangera. Fenotyp kliniczny nie obejmował objawów mukowiscydozy. Continue reading „Sekwencjonowanie egzoszkieletu i leczenie zaburzeń neurometabolicznych ad 7”

Klasyfikacja genomowa i rokowanie w ostrej białaczce szpikowej czesc 4

Mutacje genów szlaku receptorowej kinazy tyrozynowej-RAS zwykle występowały późno 23-25 i często więcej niż jeden raz u tego samego pacjenta (ryc. S5 w dodatkowym dodatku). Mutacje NPM1 były zwykle wtórnymi zdarzeniami, często występującymi po mutacjach DNMT3A, IDH1 lub NRAS (ryc. S6 i tabela S9 w dodatkowym dodatku). Dane te sugerują, że rozwój AML następuje po specyficznych i uporządkowanych trajektoriach ewolucyjnych. Continue reading „Klasyfikacja genomowa i rokowanie w ostrej białaczce szpikowej czesc 4”

Klasyfikacja genomowa i rokowanie w ostrej białaczce szpikowej cd

Zastosowaliśmy algorytm maksymalizacji oczekiwań w celu oszacowania wspólnych środków i wariancji; maksymalnie oszacowano a posteriori dla efektów poszczególnych zmiennych. Wyniki
Krajobraz Mutacji Kierowców AML
Rysunek 1. Rycina 1. Pejzaż z mutacjami kierowcy w ostrej białaczce szpikowej (AML) .Panel A pokazuje zdarzenia związane z kierowcą u 1540 pacjentów z AML. Każdy pasek reprezentuje odrębne uszkodzenie kierowcy; zmiany obejmują mutacje genów, aneuploidie chromosomów, geny fuzyjne i złożone kariotypy. Continue reading „Klasyfikacja genomowa i rokowanie w ostrej białaczce szpikowej cd”

Klasyfikacja genomowa i rokowanie w ostrej białaczce szpikowej ad 7

Te same czynniki chromatyny i splicingu są również często zmutowane w nowotworach mieloproliferacyjnych wysokiego ryzyka34 i zespołach mielodysplastycznych (MDS), co sugeruje, że ta podgrupa może wykraczać poza konwencjonalne granice diagnostyczne36 między ostrymi i wysokospecyficznymi przewlekłymi zaburzeniami szpikowymi. Chociaż liczba pacjentów w podgrupie IDH2R172 była mała, wyniki długoterminowe w tej grupie były zasadniczo podobne do tych u pacjentów z AML z mutacją NPM1 (Figura 3A) .37 Pacjenci, u których nie wykryto mutacji kierowców, mieli niższy podmuch i liczba białych komórek i lepsze wyniki (ryc. 3A i ryc. S12a w dodatku uzupełniającym).
Wpływ współwystępujących mutacji na wyniki kliniczne
Całkowite przeżycie było skorelowane z liczbą mutacji kierowcy (ryc. Continue reading „Klasyfikacja genomowa i rokowanie w ostrej białaczce szpikowej ad 7”

Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego

Iksazomib jest doustnym inhibitorem proteasomu, który jest obecnie badany w leczeniu szpiczaka mnogiego. Metody
W tej podwójnie zaślepionej, kontrolowanej placebo, fazie 3, losowo przydzielono 722 pacjentów z nawrotowym, opornym na leczenie lub nawrotowym i opornym szpiczakiem mnogim, którzy otrzymywali ixazomib z lenalidomidem-deksametazonem (grupa izoksazomibu) lub placebo z lenalidomidem-deksametazonem (placebo). Grupa). Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas przeżycia bez progresji.
Wyniki
Przeżycie wolne od progresji było istotnie dłuższe w grupie otrzymującej iksazomib niż w grupie placebo przy medianie czasu obserwacji wynoszącej 14,7 miesiąca (mediana czasu przeżycia wolnego od progresji choroby, 20,6 miesiąca w porównaniu z 14,7 miesiąca, współczynnik ryzyka progresji choroby lub zgonu w grupie iksazomibu 0,74; P = 0,01); zaobserwowano korzyść związaną z czasem przeżycia bez progresji w schemacie ixazomibu w porównaniu ze schematem placebo u wszystkich wcześniej określonych podgrup pacjentów, w tym u pacjentów z zaburzeniami cytogenetycznymi wysokiego ryzyka. Continue reading „Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego”

Ocena bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego w leczeniu cukrzycy cd

Na przykład, formularze MedWatch powinny zostać wypełnione w przypadku zdarzeń niepożądanych, które zdaniem opiekunów mogą być związane z narkotykami. Pomimo braku jednolitości w raportowaniu, systemy te mogą być przydatne do wykrywania rzadkich zdarzeń. Jednak z nieodłącznym raportowaniem, brakiem grupy porównawczej i brakiem randomizacji nadzór bierny raczej nie ujawni wiele informacji na temat warunków powszechnie związanych z leczoną chorobą, takich jak zdarzenia sercowo-naczyniowe u pacjentów z cukrzycą. Aktywny nadzór po wprowadzeniu do obrotu, wykorzystujący duże, powiązane rejestry pacjentów z sieci ubezpieczeniowych lub dostawców, staje się coraz bardziej powszechny. Chociaż badania te są również ograniczone przez ich nierandomizowaną konstrukcję i niekompletność informacji na temat potencjalnych czynników zakłócających, zapewniają one określoną populację do oceny. Continue reading „Ocena bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego w leczeniu cukrzycy cd”

Ocena bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego w leczeniu cukrzycy ad

Badania dotyczące układu sercowo-naczyniowego nie są wymagane w momencie zatwierdzania leków przeciwcukrzycowych (patrz tab.). Ponieważ przeprowadzenie takiego badania jest kosztowne i może trwać latami, niektórzy obawiają się, że wymaganie wyniku przed wprowadzeniem do obrotu opóźni dostępność lub zahamuje rozwój nowych leków. Jednak opóźnienie w uzyskaniu tych danych mogłoby narazić wielu pacjentów na nieuzasadnione ryzyko, a lekarze i pacjenci muszą wybierać leki bez wiedzy o równowadze ryzyko-korzyść. Ponieważ, jak zgodził się komitet doradczy, wystarczy, aby lek na cukrzycę poprawił poziom glikemii, aby uznać, że ma on wartość kliniczną, można by zaplanować badania kliniczne, aby wykluczyć niedopuszczalny wzrost ryzyka sercowo-naczyniowego, zamiast wymagać wykazania korzyści sercowo-naczyniowych. W końcu farmakoterapia zwykle wiąże się z zachowaniem równowagi między ryzykiem a korzyścią, a poprawa glikemii wyraźnie ma wiele korzyści metabolicznych i mikronaczyniowych. Continue reading „Ocena bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego w leczeniu cukrzycy ad”