Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego ad

Porównywaliśmy skuteczność i bezpieczeństwo podawanego co tydzień izoksazomibu z lenalidomidem-deksametazonem (schemat obejmujący wszystkie doustne tryplety zawierające inhibitor proteasomu i lek immunomodulujący wraz z deksametazonem) z placebo i lenalidomidem-deksametazonem u pacjentów z nawrotowym, opornym na leczenie lub nawrotowy i oporny na leczenie szpiczak mnogi. Metody
Pacjenci
Pacjenci dorośli kwalifikowali się do rekrutacji, jeśli mieli nawrotowy, oporny na leczenie lub nawrotowy i oporny na leczenie szpiczaka mnogiego; miał mierzalne poziomy choroby (nawet jeśli mierzalne tylko w teście z wolnym łańcuchem lekkim w surowicy); uzyskał wynik na poziomie Wschodniej Spółdzielczej Grupy Onkologicznej (ECOG) od 0 do 2 (w skali od 0 do 5, przy czym 0 oznacza brak objawów i wyższe wyniki wskazujące na rosnącą niepełnosprawność); otrzymywał jedną trzecią wcześniejszych terapii; i miał odpowiednią funkcję hematologiczną i wątrobową. Pacjenci z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek (tj. Pacjenci z obliczonym klirensem kreatyniny wynoszącym co najmniej 30 ml na minutę na 1,73 m2 powierzchni ciała) kwalifikowali się. Pacjenci nie kwalifikowali się, jeśli mieli obwodową neuropatię stopnia z bólem lub stopniem 2 lub wyższym albo mieli chorobę, która była oporna na wcześniejsze leczenie lenalidomidem lub terapię opartą na inhibitorach proteasomu; jednakże kwalifikowali się pacjenci z pierwotną chorobą oporną na leczenie (zdefiniowaną jako brak odpowiedzi na wcześniejsze leczenie). Continue reading „Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego ad”

Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego ad 5

Średni czas przeżycia bez progresji choroby wynosił 20,6 miesiąca w grupie otrzymującej iksazomib i 14,7 miesiąca w grupie placebo, a współczynnik ryzyka progresji lub śmierci choroby wynosił 0,74 (przedział ufności 95% [CI], 0,59 do 0,94; P = 0,01), co stanowiło 40% dłuższy czas przeżycia bez progresji w przypadku ixazomib plus lenalidomid-deksametazon w porównaniu z placebo i lenalidomidem-deksametazonem. Ponieważ pierwotny punkt końcowy przeżycia wolnego od progresji był znacznie dłuższy w grupie otrzymującej iksazomib niż w grupie placebo, nie przeprowadzono dalszych badań statystycznych tego punktu końcowego. Rycina 1. Rycina 1. Analiza przeżycia bez progresji Kaplana-Meiera. Continue reading „Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego ad 5”

Przypadkowe badania meniskologiczne nad rezonansem magnetycznym kolana u osób w średnim wieku i w podeszłym wieku ad 6

Łzy meniskalne odnotowano również u 37 z 49 osób z grupy kontrolnej bez bólu kolana (średni wiek, 67 lat), którzy poszukiwali opieki zdrowotnej w przypadku innej choroby.23 Ponadto inne doniesienia o wynikach MRI, w tym badaniach przeciwległych kolan u pacjentów z uszkodzeniami kolana sugerują, że łzawienie łąkotki kolana wśród osób, które nie mają objawów, jest bardziej powszechne niż wcześniej sądzono. 24-29 Jednak opisowe dane epidemiologiczne dotyczące występowania uszkodzeń łąkotek w populacji ogólnej brakowało. Nasze dane pochodzące od dużej grupy dorosłych osób, które nie zostały wybrane na podstawie problemów z kolanem lub innymi stawami, podkreślają wysokie rozpowszechnienie tego stanu wśród starszych osób, często w przypadku braku objawów. Badanie patologiczne należy uznać za standard oceny integralności łąkotki. Nasze szacunkowe dane dotyczące uszkodzeń łąkotek na MRI są podobne do degeneracyjnych łez łąkotki odnotowanych w badaniu zwłok z lat 70. Continue reading „Przypadkowe badania meniskologiczne nad rezonansem magnetycznym kolana u osób w średnim wieku i w podeszłym wieku ad 6”

Migotanie przedsionków: od ławki do łóżka ad

Jeden rozdział, poświęcony wyłącznie zagadnieniom dotyczącym stenozy płucno-żylnej, zawiera syntezę opublikowanej literatury i nowych obserwacji. Szerszy opis komplikacji jest oferowany w innym miejscu książki, ale w połączeniu z omówieniem definicji udanego leczenia. Książka mogła skorzystać na rozszerzeniu zakresu tych ważnych tematów, jak również na oddzielnej analizie definicji sukcesu ablacji. Definicja skutecznego leczenia nie jest tak prosta jak brak objawów, ponieważ bezobjawowe lub ciche migotanie przedsionków dotyka pacjentów przed i po ablacji. Nawet sukces, jak to niektórzy określili, może wymagać drugiej procedury; w dalszej części książki jeden rozdział dotyczy ablacji trzepotania lewego przedsionka, ważnego i powszechnego powikłania ablacji migotania przedsionków. Continue reading „Migotanie przedsionków: od ławki do łóżka ad”

Udar: praktyczne zarządzanie

Udar jest trzecią najczęstszą przyczyną śmierci na całym świecie. W krajach uprzemysłowionych stanowi on od 10 do 12% wszystkich zgonów, ale dwie trzecie zgonów z powodu udaru mózgu ma obecnie miejsce w krajach nienindustrializowanych. Około połowa osób, które przeżyły udar, musi polegać na innych, aby wykonywać codzienne czynności, a ponad jedna trzecia cierpi na depresję. Obciążenie związane z udarem ma również wpływ na opiekunów, którzy często muszą ograniczać swoją działalność zawodową i rekreacyjną. Udar jest zatem ogromnym problemem zdrowotnym na całym świecie, a jego obciążenie prawdopodobnie wzrośnie wraz ze starzeniem się populacji. Continue reading „Udar: praktyczne zarządzanie”

Wpływ epoetyny beta (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny) na zapotrzebowanie na transfuzję u niemowląt o bardzo niskiej masie urodzeniowej

Niedokrwistość wcześniaków jest zwykle związana z małą liczbą retikulocytów i niedoborem produkcji erytropoetyny1,2. Ponadto testy diagnostyczne powodują utratę krwi, 3, co może zwiększyć całkowitą objętość krwi niemowlęcia w ciągu 28 dni4. Ponieważ niedokrwistość może zmniejszyć ilość dostępnego tlenu do krytycznego poziomu, 5 wcześniaków otrzymuje częste transfuzje w zależności od ilości pobranej krwi, 4,6, ale obiektywna korzyść z tej praktyki jest niepewna7. Badania in vitro wykazały, że rekombinowana ludzka erytropoetyna stymuluje progenitory erytrocytów z wcześniaków w normalnej zależności stosunek dawka-odpowiedź8,9. Badania pilotażowe u niewielkiej liczby wcześniaków sugerowały, że małe dawki tego środka mają pewien wpływ, 10-12, ale to stwierdzenie nie zostało potwierdzone w kolejnych kontrolowanych badaniach. Continue reading „Wpływ epoetyny beta (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny) na zapotrzebowanie na transfuzję u niemowląt o bardzo niskiej masie urodzeniowej”