Odpornoscia nazywamy taki stan ustroja, kiedy ustrój stykajac sie z zarazkiem nie choruje na chorobe, która ten zarazek jest zdolny wywolac.

Nie znaczy to, by znajdujące się u nosicieli zarazki posiadały zmniejszoną zjadliwość, gdyż badania wykazały, że hodowle zarazków, uzyskanych od nosicieli, posiadają bardzo dużą zjadliwość, jeżeli zakazimy nimi zwierzęta. Widzimy to u osób chorych na dur brzuszny, u których zarazki choroby usadawiają się w pęcherzyku żółciowym i okresowo z żółcią wydalają się przez przewód pokarmowy na zewnątrz. Ludzie tacy nie chorują, mimo że kał ich jest dla innych osób wybitnie. zakaźny. Tacy ludzie mimo zdrowia nie mogą np. Continue reading „Odpornoscia nazywamy taki stan ustroja, kiedy ustrój stykajac sie z zarazkiem nie choruje na chorobe, która ten zarazek jest zdolny wywolac.”

Odpornosc rasowa

Odporność rasowa Odporność rasowa. cechuje się tym, że tylko pewne rasy tego samego gatunku zwierzęcia ą odporne na takie lub inne zakażenia. Wiadomo, że algierskie owce są bardziej odporne na zarazek wąglika niż inne rasy owiec. Psy ras nieszlachetnych łatwiej znoszą zakażenie dżumą niż psy ras szlachetnych. Taka rasowa odporność u zwierząt a prawdopodobnie swoje źródło w warunkach ich bytowania. Continue reading „Odpornosc rasowa”

Opornosc nabyta

Oporność nabyta a. Odporność czynna aj Odporność czynna naturalna Jeżeli ustrój przebył chorobę zakaźną, to jest on w większości przypadków przez długi czas niewrażliwy na powtórne zakażenie, czyli wytworzyła się w nim tzw. odporność nabyta czynna, która dla pewnych chorób istnieje przez całe życie ustroju. We krwi takiego o człowieka można stwierdzić ciała odpornościowe i sprawniejszą fagocytozę jako wzmożony odczyn układu siateczkowo-śródbłonkowego. Przeciwciał na określoną przebytą chorobę i biegiem czasu nie udaje się -wykryć we krwi, lecz mimo to ustrój nie zakaża się powtórnie danym zarazkiem. Continue reading „Opornosc nabyta”

Zab o tego rodzaju budowie korony zaliczamy do typu – trikonodontycznego

Postępem w stosunku do typu poprzedniego jest ukazanie się na koronie dwóch guzków-dodatkowych, nieco niższych aniżeli-protoconus . Są to: paraconus (w żuchwie paraconid), umieszczony przed guzkiem głównym oraz metaconus (w żuchwie metaconid), położony za guzkiem pierwotnym. Należy zauważyć, że wszystkie trzy guzki są umieszczone jeden za drugim, tworząc rodzaj krótkiej piłki. Ząb o tego rodzaju budowie korony zaliczamy do typu – trikonodontycznego. Typ ten występował u wielu gadów mezozoicznych (np. Continue reading „Zab o tego rodzaju budowie korony zaliczamy do typu – trikonodontycznego”

Trzonowcowoksztaltne zeby dolne

Zawiłość obrazu potęguje się gdy uwzględnimy, że powstają ponadto szeregi podłużnych wyniosłości (np. mesostylus a ścierające się miejscami szkliwo obnaża zębinę. Trzonowcowokształtne zęby dolne, posiadają budowę bardziej uproszczoną . Wprawdzie i tutaj szkliwo jest mocno pofałdowane, ale tworzy linię ciągłą, zamkniętą, co jest spowodowane brakiem dołków cementowych. Opanowanie powierzchni żujących przez cement nie ogranicza się do zębów trzonowcowokształtnych, obejmuje bowiem i siekacze, wypełniając w nich zagłębienia (wpuklenia) szkliwowe, tworzące tzw. Continue reading „Trzonowcowoksztaltne zeby dolne”

U wiekszosci ssaków jezyk posiada ksztalt wydluzony i plaski

Jeżeli do tego wszystkiego dołączymy wytworzenie się warg mięsistych oraz podniebienia wtórnego, będziemy mieli szereg współzależności, charakteryzujących w wybitny sposób swoiste morfologiczne i biologiczne oblicze ssaków. Język rozwija się z trzech zaczątków, umieszczonych na dnie jamy gardłowej, na poziomie luków żuchwowych. Tymi zaczątkami są: -wzgórek nieparzysty(tuberculum impar) i dwa-wał y boczne Kalliusa, położone przed tym wzgórkiem. Bezpośrednio w tyle od wzgórka nieparzystego powstaje zaczątek tarczycy pod postacią tzw. – przewodu tarczycowo-językowego (ductus tkyreoglossus). Continue reading „U wiekszosci ssaków jezyk posiada ksztalt wydluzony i plaski”

Kubek smakowy

Kubek smakowy (wielkość około 50 (Jo) składa się z dwóch rodzajów komórek wrzecionowatych, ułożonych na kształt klepek beczki. Liczniejsze są – komórki podporowe, pomiędzy zaś nimi widnieją rzadkie właściwe komórki zmysłowe – komórki smakowe. Koniec dośrodkowy każdej z komórek smakowych jest opleciony włóknami n. językowo-gardłowego lub przez zakończenia struny bębenkowej, koniec zaś obwodowy przybiera postać szczecinki, wystającej do światła kubka smakowego. Dostępem do wnętrza kubka jest maleńki otworek, poprzez który dostają się doń podniety smakowe. Continue reading „Kubek smakowy”

Z kieszonki powstaje przytarczyca

W kieszonkach skrzelowych wewnętrznych (entodermalnych) należy rozróżnić: światło kieszonek oraz ich ściany. Ze światła kieszonki powstaje przewód słuchowy Eustachiusza(tuba auditira) oraz – jama bębenkowa, ze światła kieszonki II rozwija się – zatoka migdałkowa (sinus tonsillaris), mieszcząca w sobie migdałek podniebienny. Ze ścian kieszonek tworzą się narządy, które zwiemy – narządami skrzelopochodnymi. Ze ściany nabłonkowej kieszonki rozwija się grasica (thymus) oraz – przytarczyca (gla. parathyreoidea ). Continue reading „Z kieszonki powstaje przytarczyca”

Obecnosc kesa w jamie gardlowej

Obecność kęsa w jamie gardłowej wywołuje podrażnienie zakończeń czuciowych w jej ścianach, czego następstwem jest wzbudzenie fali skurczowej zwieraczy gardła, przesuwającej się od podstawy czaszki w dół, w kierunku przełyku. Falę taką nazywamy-perystaltyką. Będzie o niej jeszcze często wzmianka. Skurczowi zwieraczy (constrict ores pltaryngis) towarzyszy jednocześnie skurcz unosicieli gardła (leratores), powodujący skrócenie jamy gardłowej. W tej fazie połykania powstaje pewne niebezpieczeństwo: w żadnym bowiem razie pokarm nie powinien dostać się do jamy krtani. Continue reading „Obecnosc kesa w jamie gardlowej”