wieloguzkowosc w zasadzie jest zawsze oznaka owadozernosci

Dość odrębne i nieco na uboczu głównej linii rozwojowej stanowisko zajmuje – typ wieloguzkowy, charakteryzujący owadożerne ssaki pierwotne Multituberculata. Zresztą wieloguzkowość w zasadzie jest zawsze oznaką owadożerności, nawet W tych przypadkach, gdy ilość guzków jest bardziej ograniczona. Zwrócić uwagę na to, że podczas gdy w zębach górnych protoconus jest umieszczony dojęzykowo, to w. zębach dolnych protoconid zajmuje położenie dopoliczkowe. Biorąc obecnie za podstawę stosunki w budowie korony typu sześcioguzkowego rozpatrzymy pokrótce przekształcenie jej u ważniejszych ssaków, a to w związku z różnymi sposobami mechanicznego zużytkowania pokarmu. Continue reading „wieloguzkowosc w zasadzie jest zawsze oznaka owadozernosci”

Typ sekodontyczny charakteryzuje miesozerne i stanowi punkt wyjscia dla przeksztalcen wtórnych

Typ sekodontyczny charakteryzuje mięsożerne i stanowi punkt wyjścia dla przekształceń wtórnych, dokonywających się u kopytowców (+ Creodontia, Ungulata). I tym razem zęby trzonowcowokształtne (P i M) są zębami brachydontycznymi, posiadają zatem wzrost ograniczony (wąski przewód korzeniowy). Korona jest wąska, wyciągnięta od przodu ku tyłowi i pokryta ostrymi, różnej wysokości. guzkami. Całość robi wrażenie b. Continue reading „Typ sekodontyczny charakteryzuje miesozerne i stanowi punkt wyjscia dla przeksztalcen wtórnych”

Zasadniczo kazda z brodawek jest utworzona przez zrab lacznotkankowy podsluzówki

Według niektórych autorów podjęzycze stanowiłoby odpowiednik języka kręgowców niższych, natomiast język ssaków byłby rodzajem nadbudówki wtórnej, spowodowanej wtargnięciem mas zaczątkowych umięśnienia podskrzelowego. Cały język (z wyjątkiem jego. podstawy) jest okryty błoną śluzową, ściśle połączoną z umięśnieniem. Błonę śluzową cechuje nabłonek wielowarstwowy płaski, a przede wszystkim utwory, znajdujące się na powierzchni grzbietowej języka, zwane – brodawkami językowymi (papillae linguales) . Zasadniczo każda z brodawek jest utworzona przez zrąb łącznotkankowy podśluzówki, powleczony nabłonkiem. Continue reading „Zasadniczo kazda z brodawek jest utworzona przez zrab lacznotkankowy podsluzówki”

Szorstkosc powierzchni grzbietowej jezyka czyni z tej powierzchni rodzaj tarki

Szorstkość powierzchni grzbietowej języka czyni z tej powierzchni rodzaj tarki, która ocierając się o grzebienie podniebienne (rugae palatinae), powoduje przemiał pokarmu. Obecność receptorów smakowych umożliwia kontrolę chemiczną spożywanego pokarmu w odcinku układu pokarmowego jeszcze nie posiadającym własności chłonnych. Brodawki nitkowate (papillae filiformes) są brodawkami najliczniejszymi, rozsianymi na całej powierzchni grzbietowej języka, z wyjątkiem jego korzenia i powierzchni dolnej wierzchołka. Są to drobne, nieomal mikroskopijne wzniesienia, na których wierzchołkach widnieje pióropusz utworzony przez sznury komórek nabłonkowych, U Bovidae i u Felidae pióropusze te ulegają zrogowaceniu, nadając językowi charakter wybitnie szorstki. Zrogowacenie oraz przerost nabłonka brdawek nitkowatych występuje i u człowieka w przypadkach zaburzeń w obrębie przewodu pokarmowego (język obłożony ). Continue reading „Szorstkosc powierzchni grzbietowej jezyka czyni z tej powierzchni rodzaj tarki”

U ssaka doroslego gardlo ma ksztalt geometrycznie nieprawidlowej jamy

U ssaka dorosłego gardło ma kształt geometrycznie nieprawidłowej jamy (cavum. phalyngis), położonej pod podstawą czaszki. Łączy się ona z jamą ustną za pośrednictwem cieśni gardła (isthmus faucium), a jamami nosowymi przy pomocy nozdrzy tylnych (choanae) i wreszcie w dole przechodzi na przejdzie w krtań a w tyle w przełyk. Należy tutaj jeszcze wspomnieć o wąskim połączeniu z jamą bębenkowe (carum. tympani) za pośrednictwem przewodu Eustachiusza (tuba auditira Eustaohii). Continue reading „U ssaka doroslego gardlo ma ksztalt geometrycznie nieprawidlowej jamy”

Przelyk

Przełyk (oesophagus) jest długim przewodem łączącym jamę gardła z żołądkiem. Rozpoczyna się on na wysokości krtani, ciągnie się grzbietowo od tchawicy poprzez całą szyję (pars cerricalis), przebiega przez klatkę piersiową (pars thoracalis) wzdłuż przegrody międzypłucnej, którą nazywamy – śródpiersiem (mediastinum} i wreszcie wkracza poprzez rozwór przełykowy (hiatus oesophageus) przepony w obręb jamy brzusznej (pars abdominaiis), gdzie wnet kończy się u Wpustu żołądka (cardia). Z powyższego wynika, że długość przełyku zależy od długości szyi (por. np. Giraffa i Talpa) i od długości klatki piersiowej (por. Continue reading „Przelyk”

U Carnirora i u Boridae odcinek poczatkowy przelyku wyróznicowuje sie w krótki – przedsionek przelykowy

U Carnirora i u Boridae odcinek początkowy przełyku wyróżnicowuje się w krótki – przedsionek przełykowy (vestibulum oesophageum),oddzielony od dalszych części przewodu za pośrednictwem – fałdu okrężnego (plica annularis), Znaczenie obecności tego przedsionka nie jest wyjaśnione. W skład ściany przełyku wchodzą trzy warstwy: a)-śluzówka, o nabłonku wielowarstwowym płaskim, spoczywająca na dość grubej, luźno utkanej podśluzówce (umożliwia to fałdowanie śluzówki w czasie, gdy przełyk jest w stanie spoczynku); b)-mięśniówka (muscularis), składająca się z warstwy zewnętrznej podłużnej (longitudinalis) i z warstwy wewnętrznej okrężnej (circularie). W rzeczywistości miocyty obu warstw wykazują dążność do przyjmowania układu spiralnego, co wybitnie sprzyja szybkiemu przesuwaniu się pokarmu w trakcie przechodzenia fali perystaltycznej. Należy tutaj podkreślić z całym naciskiem, że wędrówka pokarmu wzdłuż światła przełyku nie jest aktem biernym, lecz funkcją czynną, spowodowaną zespołem uzgodnionych skurczów. Pierwotnie mięśniówka przełyku składała się prawdopodobnie wyłącznie z miocytów gładkich, u wielu jednak ssaków stwierdzamy silniej lub słabiej wyrażone wkraczanie miocytów prążkowanych do przełyku od strony gardła. Continue reading „U Carnirora i u Boridae odcinek poczatkowy przelyku wyróznicowuje sie w krótki – przedsionek przelykowy”

Rivaroxaban w profilaktyce przeciwzakrzepowej u pacjentów z ostrą chorobą AD 8

W niedawnym badaniu zidentyfikowano czynniki ryzyka przy przyjęciu, które były związane z krwawieniem wewnątrzszpitalnym u pacjentów z ostrymi schorzeniami; czynnikami ryzyka były: czynny wrzód żołądka i dwunastnicy, wcześniejsze krwawienie, mała liczba płytek krwi, wzrastający wiek, niewydolność wątroby lub nerek, obecność centralnego cewnika żylnego, choroba reumatyczna i rak.15 Mediana wieku pacjentów w badaniu MAGELLAN wynosiła 71 lat, i około 20% miało upośledzoną czynność nerek (klirens kreatyniny poniżej 50 ml na minutę). Ponadto nieco ponad 7% miało aktywnego raka (17% miało raka w wywiadzie), a około 4% miało ostrą chorobę zapalną lub chorobę reumatyczną. Nie było różnic w charakterystyce między pacjentami z grupy rywaroksabanu i grupy enoksaparyny, które mogłyby wyjaśnić różnice w odsetku krwawień w dniu 10. Jednak wymienione powyżej czynniki, w połączeniu z ostrą chorobą medyczną, mogły przyczynić się do zwiększone ryzyko krwawienia z rozszerzoną profilaktyką przeciwzakrzepową, obserwowaną u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami poddawanymi poważnym zabiegom ortopedycznym – ogólnie młodsza i zdrowsza populacja pacjentów – wśród których korzyści i bezpieczeństwo przedłużonej profilaktyki przeciwzakrzepowej zostały dobrze ustalone.9 Wyniki bieżącego badania poprzyj te z innych badań, które wykazały skuteczność przedłużonej profilaktyki przeciwzakrzepowej11, ale także zwiększone ryzyko krwawienia.11,12 Jednym z ograniczeń naszej próby było włączenie bezobjawowej proksymalnej zakrzepicy żył głębokich, jak wykryto w ultrasonografii, jako część pierwotnego wyniku skuteczności. Continue reading „Rivaroxaban w profilaktyce przeciwzakrzepowej u pacjentów z ostrą chorobą AD 8”

Randomizowana próba Indometacyny doodbytniczej w zapobieganiu zapaleniu trzustki po ERCP AD 7

W analizie nie było dowodów na to, że względne zmniejszenie ryzyka związanego z indometacyną było różne w różnych grupach ryzyka (p = 0,52). Na podstawie pełnej oceny ryzyka liczba pacjentów, którzy wymagali leczenia (NNT), aby zapobiec jednemu przypadkowi zapalenia trzustki związanego z ERCP, wynosiła 21, gdy ocena ryzyka wynosiła 1, 11, gdy ocena ryzyka wynosiła 3, a 6 gdy ocena ryzyka wynosiła 5. Różnica między grupami we względnej redukcji ryzyka nie była istotna (P = 0,82 dla testu Mantela-Haenszela dla jednorodności). Czerwona pionowa linia wskazuje ogólną redukcję ryzyka, a przerywana linia pionowa oznacza brak względnego zmniejszenia ryzyka. Continue reading „Randomizowana próba Indometacyny doodbytniczej w zapobieganiu zapaleniu trzustki po ERCP AD 7”

Randomizowana próba Indometacyny doodbytniczej w zapobieganiu zapaleniu trzustki po ERCP AD 6

Łącznie 295 pacjentów otrzymywało indometacynę, a 307 pacjentów otrzymywało placebo. Jeden pacjent z grupy indometacyny nie był w stanie utrzymać czopków, ale został włączony do analizy zamiaru leczenia. Kontrola wszystkich pacjentów pod kątem pierwotnych i wtórnych punktów końcowych była kompletna (ryc. 1). Continue reading „Randomizowana próba Indometacyny doodbytniczej w zapobieganiu zapaleniu trzustki po ERCP AD 6”