Empagliflozyna i progresja choroby nerek w cukrzycy typu 2 ad

Poniżej przedstawiamy wyniki wcześniej określonego drugorzędnego celu tego badania, które miało zbadać wpływ empagliflozyny na wyniki mikronaczyniowe, a w szczególności progresję choroby nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2 z wysokim ryzykiem wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych. Metody
Projekt testowy i nadzór
Projekt i metody badania EMPA-REG OUTCOME zostały opisane wcześniej.24 Ponadto protokół badania jest dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie. W skrócie, populacja badana obejmowała pacjentów, którzy mieli cukrzycę typu 2, ustaloną chorobę sercowo-naczyniową i szacunkowy współczynnik przesączania kłębuszkowego (eGFR) co najmniej 30 ml na minutę na 1,73 m2 powierzchni ciała, zgodnie z cztero-zmienną modyfikacją Dieta w formule choroby nerek (MDRD). Pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywania empagliflozyny (w dawce 10 mg lub 25 mg) lub placebo raz dziennie oprócz standardowej opieki.
Wszyscy autorzy byli zaangażowani w projekt próbny i mieli dostęp do danych, które zostały zebrane i przeanalizowane przez Boehringer Ingelheim, jednego ze sponsorów próbnych. Pomoc w zakresie pomocy medycznej zapewnił FleishmanHillard Fishburn, finansowany przez Boehringer Ingelheim. Wszyscy autorzy gwarantują dokładność i kompletność analiz danych oraz wierność wersji próbnej protokołu. Continue reading „Empagliflozyna i progresja choroby nerek w cukrzycy typu 2 ad”

Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego ad 5

Średni czas przeżycia bez progresji choroby wynosił 20,6 miesiąca w grupie otrzymującej iksazomib i 14,7 miesiąca w grupie placebo, a współczynnik ryzyka progresji lub śmierci choroby wynosił 0,74 (przedział ufności 95% [CI], 0,59 do 0,94; P = 0,01), co stanowiło 40% dłuższy czas przeżycia bez progresji w przypadku ixazomib plus lenalidomid-deksametazon w porównaniu z placebo i lenalidomidem-deksametazonem. Ponieważ pierwotny punkt końcowy przeżycia wolnego od progresji był znacznie dłuższy w grupie otrzymującej iksazomib niż w grupie placebo, nie przeprowadzono dalszych badań statystycznych tego punktu końcowego. Rycina 1. Rycina 1. Analiza przeżycia bez progresji Kaplana-Meiera. Continue reading „Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego ad 5”

Przypadkowe badania meniskologiczne nad rezonansem magnetycznym kolana u osób w średnim wieku i w podeszłym wieku ad

Zaprojektowaliśmy to badanie w celu określenia częstości występowania uszkodzeń łąkotek, w tym łez łąkotkowych, oraz związku uszkodzenia łąkotki z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego i objawami w dużej próbie mężczyzn i kobiet w średnim i starszym wieku reprezentujących populację ogólną. Metody
Projektowanie studium i rekrutacja przedmiotowa
Rekrutowaliśmy badanych z miasta Framingham w stanie Massachusetts. (Kohorta badania różni się od badań przeprowadzonych przez Framingham Heart Study i Framingham Offspring Study). Dane rekordy Framingham z 2000 roku i losowe wybieranie numerów telefonicznych zostały wykorzystane do rekrutacji uczestników badania; nie zostały wybrane na podstawie problemów z kolanem lub innymi stawami. Wielokrotnie podejmowano wysiłki, aby skontaktować się z potencjalnymi podmiotami przez telefon, z co najmniej 15 próbami wykonanymi przez co najmniej 4 tygodnie przed odejściem numeru telefonu z listy losowo wybranych numerów. Continue reading „Przypadkowe badania meniskologiczne nad rezonansem magnetycznym kolana u osób w średnim wieku i w podeszłym wieku ad”

Przypadkowe badania meniskologiczne nad rezonansem magnetycznym kolana u osób w średnim wieku i w podeszłym wieku ad 5

Mężczyźni mieli wyższą częstość występowania łąkotek we wszystkich grupach wiekowych, ale kobiety miały wyższą częstość występowania zniszczenia łąkotki w najstarszej kategorii wiekowej (ryc. 2). Kobiety z co najmniej jedną łzą łąkotek lub z uszkodzeniem łąkotki w prawym kolanie miały wyższy wskaźnik masy ciała niż kobiety bez uszkodzenia łąkotki (29,9 vs. 27,9, P <0,001), ale wśród mężczyzn nie było znaczącej różnicy w ciele -umieść wskaźnik między grupą z uszkodzeniem a grupą bez uszkodzeń (odpowiednio 28,7 i 28,6, P = 0,83). Charakterystykę demograficzną i kliniczną osób bez uszkodzenia łąkotki, z co najmniej jedną łzą łąkotkową oraz z uszkodzeniem łąkotki przedstawiono w tabeli w dodatkowym dodatku. Continue reading „Przypadkowe badania meniskologiczne nad rezonansem magnetycznym kolana u osób w średnim wieku i w podeszłym wieku ad 5”

Przypadkowe badania meniskologiczne nad rezonansem magnetycznym kolana u osób w średnim wieku i w podeszłym wieku czesc 4

Zgłaszamy wskaźniki rozpowszechnienia, ponieważ iloraz szans zawyża wskaźnik rozpowszechnienia, gdy wynik jest częsty (jak w przypadku łez meniskalnych w tym badaniu). Wyliczyliśmy skorygowane wskaźniki rozpowszechnienia za pomocą modelu proporcjonalnych hazardów Coxa, ze stałym okresem czasu przypisanym wszystkim pacjentom i silnym oszacowaniem wariancji.19 Wszystkie testy były dwustronne, a wartości P mniejsze niż 0,05 uważano za wskazujące na istotność statystyczną. Analizy zostały przeprowadzone przy pomocy Stata / IC 10 dla oprogramowania Windows. Wyniki
Charakterystyka próbki do badań
Tabela 1. Tabela 1. Continue reading „Przypadkowe badania meniskologiczne nad rezonansem magnetycznym kolana u osób w średnim wieku i w podeszłym wieku czesc 4”

Mutacje NHERF1 i reakcja hormonu przytarczycznego nerek cd

Panele A, B i C pokazują fragmenty sekwencji DNA od pacjentów z mutacjami NHERF1 (górne wykresy) w porównaniu z sekwencjami DNA od pacjentów bez mutacji (niższe wykresy). Mutacja nukleotydów (i powstałego aminokwasu) jest odnotowywana, a pionowe strzałki wskazują zmienioną zasadę. Wszyscy pacjenci z mutacjami byli dla nich heterozygotyczni. Nukleotydy i aminokwasy są oznaczone dużymi literami odpowiednio powyżej i poniżej poziomych linii. W tabeli wymieniono główne istotne cechy 92 pacjentów z kamieniami nerkowymi zawierającymi wapń (50 pacjentów), demineralizacją kości (30) lub oboma (12). Continue reading „Mutacje NHERF1 i reakcja hormonu przytarczycznego nerek cd”

Mutacje NHERF1 i reakcja hormonu przytarczycznego nerek

Upośledzona reabsorpcja fosforanu nerkowego, mierzona przez podzielenie tubularnej maksymalnej reabsorpcji fosforanu przez filtrację kłębuszkową (TmP / GFR), zwiększa ryzyko kamicy nerkowej i demineralizacji kości. Dane z modeli zwierzęcych sugerują, że czynnik regulacyjny wymieniony na sicie i wodorze (NHERF1) kontroluje transport fosforanu nerkowego. Sekwencjonowaliśmy gen NHERF1 u 158 pacjentów, z których 94 miało kamicę nerkową lub demineralizację kości. Zidentyfikowaliśmy trzy różne mutacje u siedmiu pacjentów o niskiej wartości TmP / GFR. Żaden pacjent z prawidłową wartością TmP / GFR nie posiadał mutacji. Continue reading „Mutacje NHERF1 i reakcja hormonu przytarczycznego nerek”

Przypadek 16-2008: Kobieta z bólem kości

Rozpoznanie wtórnej nadczynności przytarczyc w przypadku omówionym przez Demay i współpracowników (wydanie z 22 maja) jest wątpliwe. Pierwotna nadczynność przytarczyc ze współistniejącym niedoborem witaminy D ma normokalcemię i hipofosfatemię.2 Stąd normalny poziom wapnia z niskim poziomem fosforu nie jest diagnostyczny dla wtórnej nadczynności przytarczyc. Cechy bólu kości i zmęczenia, brunatnego guza, litycznych zmian kostnych i pojedynczego gruczolaka przytarczyc sugerują pierwotną nadczynność przytarczyc. Znacznie podwyższony poziom parathormonu sugeruje wtórną przyczynę, ale nie wyklucza pierwotnej nadczynności przytarczyc3; znacznie obniżony poziom receptora wykrywającego wapń występuje w wtórnej nadczynności przytarczyc, ale nie w sporadycznych gruczolakach.4 Uważamy, że wykrycie białka receptora wapnia lub znakowanego technetem obrazowania sestamibi 99m pomoże w ustaleniu podstawowej diagnozy.
Występuje większa częstość występowania pierwotnej nadczynności przytarczyc niż wtórna nadczynność przytarczyc wśród pacjentów z celiakią. Continue reading „Przypadek 16-2008: Kobieta z bólem kości”

Hipotermia po pourazowym urazie mózgu u dzieci

Hutchison i in. (Wydanie 5 czerwca) informują, że terapia hipotermii, która została rozpoczęta w ciągu 8 godzin po urazowym uszkodzeniu mózgu i kontynuowana przez 24 godziny, nie poprawiła wyników neurologicznych u dzieci w ich badaniu. Jednak pięć metaanaliz terapii hipotermii u dorosłych z traumatycznym uszkodzeniem mózgu wykazało zmniejszenie o 22 do 39% ryzyka wystąpienia złego wyniku, 2 i różnice w dwóch z tych badań były znaczące.
Hipotermiczna neuroprotekcja zależy w głównej mierze od terminowości5 i czasu trwania leczenia2 (od szczytów obrzęku mózgu od do 4 dni po takim urazie), jak również od prędkości ponownego zapalenia.2,3 We wcześniejszych badaniach, czas nagrzewania o więcej niż 24 godziny i czas schłodzenia wynoszący ponad 48 godzin był kluczowym czynnikiem w określaniu skuteczności. [3] W badaniu przeprowadzonym przez Hutchison i wsp., docelowe temperatury zostały osiągnięte po 10,2 godzinach; Pacjentów poddano rewaskularyzacji po 24 godzinach, niezależnie od stanu klinicznego i ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Continue reading „Hipotermia po pourazowym urazie mózgu u dzieci”

Mutacja PTH z pierwotną nadczynnością przytarczyc i niewykrywalnym nietkniętym PTH

Opisujemy przypadek hiperkalcemii związanej z wydzielaniem nieprawidłowo okrojonego hormonu przytarczycznego (PTH) z gruczolaka przytarczycznego. 59-letnia kobieta po menopauzie z bólem pleców miała podwyższony poziom wapnia w surowicy, 11,8 mg na decylitr (zakres normalny, 8,8 do 10,2), oraz nienaruszony poziom PTH w surowicy, który był konsekwentnie poniżej granicy wykrywalności na dwóch różnych poziomach. testy: mniej niż 3 pg na mililitr w teście Immulite (Bio-Mediq DPC) i mniej niż 4 pg na mililitr w teście Liaison N-tact (DiaSorin). W surowicy nie wykryto białka związanego z PTH ani paraproteiny. Inne odkrycia, w tym markery obrotu kostnego i analiza histomorfometryczna próbki biopsyjnej z kości transiliaka, przedstawiono w Tabeli w Dodatku uzupełniającym, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego listu na stronie www.nejm.org. Continue reading „Mutacja PTH z pierwotną nadczynnością przytarczyc i niewykrywalnym nietkniętym PTH”