Obwód korony wytwarza podluzne – slupy

Wspomniane ssaki uzyskały tę zdolność przeistaczając guzki w – grzebienie (cristae) szkliwo we, których oś długa może być ustawiona wzdłuż długiej osi jamy ustnej lub też poprzecznie do niej. Na tym jeszcze nie koniec Obwód korony wytwarza podłużne – słupy (styli), a poszczególne grzebienie posiadają dążność do nawiązania między sobą łączności. Wreszcie na powierzchnię trącą dostaje się cement, który jako składnik miękki szybko ulega zniszczeniu, a na jego miejscu powstają – dołki (fossulae). Podczas gdy u Camivora – przestrzenie międzyzębowe patia interdentalia), oddzielające od siebie poszczególne zęby, są duże, to u roślinożerców zęby są stłoczone i jedynie przerwa zębowa (diastema), oddzielająca siekacze od przedtrzonowców, stanowi wyłom w tej regule . Cechuje się on tym, że poszczególne guzki koron przeistaczają się w – półksiężyce (lunulae), o ramionach położonych podłużnie (rys. 28). Najczęściej takich półksiężyców posiada korona cztery (wg schematu: protoconus, paraconus, metaconus, hypoconus), przy czym część pośrodkowa półksiężyców wznosi się wyżej aniżeli ich część przednia i tylna. Półksiężycowato-zębność wiąże się, oczywiście, ściśle ze swoistymi ruchami podczas żucia, które nazwiemy (R. P. ) ruchami typu ósemkowatego. [hasła pokrewne: leki bezpłatne dla seniorów, divina a, dyżury aptek grójec ]