Klasyfikacja genomowa i rokowanie w ostrej białaczce szpikowej ad 6

Wykres słupkowy w panelu D pokazuje oszacowania zgodności dla całkowitego przeżycia przy użyciu zmiennych wybranych w naszym modelu (zgodność, w przybliżeniu 71%) w porównaniu z modelem wykorzystującym zmienne uwzględnione w wytycznych ELN (zgodność, około 64%). Wykres pączka pokazuje względną proporcję wyjaśnionej wariancji całkowitego przeżycia w pełnym modelu, która jest uwzględniana przez różne kategorie zmiennych predykcyjnych. Zmienne kliniczne to stan sprawności, splenomegalia, blastery szpiku kostnego i liczba krwinek. Zmienne demograficzne to wiek i płeć. Zmienne uciążliwości to inne zmienne (np. W której próbie zapisano pacjenta, w którym roku pacjent wszedł do badania klinicznego i czy brakowało danych cytogenetycznych). Wykres wulkanu w panelu E pokazuje przyrostowy udział w wielkości efektu (wyrażony jako zagrożenie logarytmiczne na osi x, wartości dodatnie wskazują na pogorszenie) w porównaniu z wartościami P (wyrażonymi na odwróconej skali logarytmicznej na osi y) dla każdego z nich. 228 zmiennych zawartych w modelu efektów losowych. Kręgi nad wykropkowaną linią reprezentują 18 zmiennych o wartości aq mniejszej niż 0,1; rozmiar każdego okręgu odpowiada częstotliwości zmiennej, jak wskazano w ramce. Wzrost przyrostu wieku pokazano dla każdego 10 roku życia, a przyrost wkładu liczby białych krwinek (WBC) pokazano dla każdego wzrostu o × 109 komórek na litr. Kolory okręgów odpowiadają kolorom pokazanym na wykresie pączków w panelu D. Chociaż klasyfikacja genomowa nie zakłada znaczenia klinicznego, jej podstawa w zakresie przyczynowych mutacji mogłaby prawdopodobnie dostarczyć pomostu od molekularnych do klinicznych cech choroby. Stwierdziliśmy znaczne różnice w prezentacji klinicznej i całkowitym przeżyciu w obrębie podgrup genomicznych (ryc. 3A i ryc. S8 oraz sekcja wyników S5 w dodatkowym dodatku). W podgrupach zdefiniowanych przez geny fuzyjne, mutacje NPM1 i CEBPAbiallelic, krzywe przeżywalności były zgodne z oczekiwaniami. Pomimo bardziej inkluzywnej definicji, podgrupa TP53-aneuploidii miała ponure wyniki, jak opisano wcześniej. 33,26,28,32
W porównaniu z innymi grupami pacjenci z grupy chromatyna-spliceosom byli starsi, z mniejszą liczbą białych krwinek i blastów, niższym odsetkiem odpowiedzi na chemioterapię indukcyjną, wyższymi wskaźnikami nawrotów i słabym długoterminowym obrazem klinicznym (ryc. S9 w Dodatek dodatkowy). Zgodnie z obecnymi wytycznymi 3 84% pacjentów w tej podgrupie (232 z 275) zostałoby sklasyfikowanych jako średnio zagrożone, podczas gdy ich wyniki są w rzeczywistości podobne do tych w przypadku pacjentów w podgrupach AML z objawami niepożądanymi, takimi jak pacjenci z MLL geny fuzyjne (z wyjątkiem fuzji MLLT3MLL) lub t (6; 9) (Figura 3A). W tej grupie 9% pacjentów miało uprzednio przewlekłe choroby szpikową, 33 i 91% pacjentów w tej podgrupie miało rozpoznanie AML de novo (ryc. S10 w Dodatkowym dodatku). Ocena cech morfologicznych w próbkach szpiku kostnego od 1064 pacjentów w kohorcie wykazała cechy dysplastyczne u 139 pacjentów, z których 55 zostało molekularnie przypisanych do grupy chromatyna-spliceosom (ryc. S11 w Dodatku uzupełniającym)
[hasła pokrewne: fizjoterapia po endoprotezoplastyce stawu biodrowego pdf, szpital pszczyna lekarze, września dyżury aptek ]