Klasyfikacja genomowa i rokowanie w ostrej białaczce szpikowej ad 5

Ta grupa pojawia się, ponieważ specyficzne nieprawidłowości chromosomowe są ściśle skorelowane ze sobą i z mutacjami TP53, ale obie są wzajemnie wykluczające się z innymi zmianami definiującymi klasę. Ponieważ ten podtyp obejmuje pacjentów z mutacjami TP53, izolowanych strat lub zysków na ramieniu chromosomów, lub obu, jest szerszy niż poprzednio proponowane grupy, takie jak monosomalny kariotyp AML i złożony kariotyp AML 2,3,27,28 (patrz sekcja wyników S5 w dodatkowym dodatku). Pacjenci w tej podgrupie byli starsi i mieli mniej mutacji szlaku RAS niż pacjenci z innych podgrup (ryc. 2 i ryc. S3a w dodatkowym dodatku). Może to odzwierciedlać redundancję pomiędzy aktywacją szlaku RAS przez mutację punktową a utratą regulatorów RAS przez aneuploidie chromosomalne. Na koniec nasza analiza zidentyfikowała podgrupę AML z mutacjami IDH2R172, stanowiącymi 1% kohorty. W przeciwieństwie do mutacji IDH2R140, które wykazują silną ko-mutację z NPM1 (iloraz szans dla ko-mutacji, 3,6; P = 5 x 10-10), mutacje IDH2R172 wzajemnie się wykluczają z NPM1 (iloraz szans dla ko-mutacji, 0,06; P = 4 × 10-5) i inne zmiany określające klasę. IDH2R172 AML jest związana z profilem ekspresji genów i profili metylacji DNA, które różnią się od profili dla innych mutacji IDH i które prowadzą do bardziej poważnych aberracji w aktywności metabolicznej, 30,31 dodając dalsze wsparcie dla niej jako odrębnej jednostki.
Zgodnie z tym schematem 1236 z 1540 pacjentów z mutacjami kierowców (80%) zostało jednoznacznie sklasyfikowanych w jednej podgrupie, a 56 pacjentów (4%) spełniało kryteria dla dwóch lub więcej kategorii (ryc. 1B). Najczęściej spadały one w klasach TP53-aneuploidii i chromatyny-spliceosomu. W sumie 166 pacjentów (11%) z mutacjami kierowców pozostało niesklasyfikowanych, potencjalnie niosąc mutacje u kierowców niesekwencjonowanych tutaj6 lub mutacje definiujące klasę, które zostały pominięte. Warto zauważyć, że 105 z 166 niesklasyfikowanych pacjentów miało dwie lub więcej mutacji kierowców, przy czym najczęściej obserwowano DNMT3A, TET2, IDH1, FLT3 i NRAS.
Zastosowaliśmy opracowany tutaj schemat klasyfikacji do niezależnej kohorty, która została oceniona pod kątem Atlasu Genomu Raka (TCGA) 5, który obejmował wielu starszych pacjentów z AML. Brak powielania w podgrupach został powtórzony, a względne częstotliwości były równe częstotliwościom w naszej kohorcie (patrz sekcja Wyniki S8 w Dodatku Uzupełniającym).
Kliniczne implikacje klasyfikacji genomowej AML
Rycina 3. Rycina 3. Subklasyfikacja molekularna i całkowite przeżycie.Panel A pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia wśród pacjentów w 11 genetycznie zdefiniowanych podgrupach i pacjentów, którzy nie mieli prostej klasyfikacji. Panel B pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia z dodatkiem i niezależnymi prognostycznymi efektami mutacji TP53 i złożonego kariotypu (mutacja TP53, 17 pacjentów, złożony kariotyp, 89 i mutacja TP53 ze złożonym kariotypem, 70). Panel C pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia z dodatkiem i niezależnymi prognostycznymi efektami mutacji ASXL1 i SRSF2 (mutacja ASXL1, 55 pacjentów, mutacja SRSF2, 74 i mutacje ASXL1 i SRSF2, 15). W panelach B i C, wt oznacza mutację typu dzikiego i mutację mut
[podobne: kosmetyki ajurwedyjskie, leki bezpłatne dla seniorów, dyżury aptek grójec ]