Empagliflozyna i progresja choroby nerek w cukrzycy typu 2 ad 5

Wstawka w panelu B pokazuje dane na rozszerzonej osi y. Współczynniki zagrożenia są oparte na analizie regresji Coxa. Z powodu malejącej liczby pacjentów z grupy ryzyka krzywe Kaplana-Meiera zostały skrócone po 48 miesiącach. Ryc. 2. Ryc. 2. Porównanie ryzyka dla siedmiu wyników leczenia nerek. Wszystkie przedstawione analizy wykonano przy użyciu regresji Coxa u pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę empagliflozyny lub placebo. Wszystkie analizy zostały wcześniej określone, z wyjątkiem złożonego wyniku podwojenia poziomu kreatyniny w surowicy, rozpoczęcia leczenia nerkozastępczego lub zgonu z powodu choroby nerek. Skrót eGFR oznacza szacunkową szybkość filtracji kłębuszkowej.
Ocena wyników leczenia nerek była wcześniej zdefiniowanym celem badania, a wyniki zostały określone w dodatkowym planie analizy statystycznej. Incydent lub nasilenie nefropatii wystąpiło u 525 z 4124 pacjentów (12,7%) w grupie otrzymującej empagliflozynę i u 388 z 2061 pacjentów (18,8%) w grupie placebo, istotna redukcja ryzyka względnego o 39% (wykres 1A i wykres 2). Utrzymywano stałą korzyść z empagliflozyny we wszystkich wstępnie zdefiniowanych podgrupach (ryc. S1 w dodatkowym dodatku) i we wszystkich dwóch dawkach empagliflozyny (ryc. S2 w dodatkowym dodatku).
Złożony wynik incydentów lub nasilenia nefropatii lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych był istotnie niższy w grupie empagliflozyny niż w grupie placebo (Figura 2 i Fig. S3A w Dodatku Uzupełniającym). Równoważne wyniki zaobserwowano dla dwóch dawek empagliflozyny (ryc. S3B w dodatku uzupełniającym).
Progresja do makroalbuminurii wystąpiła u 459 spośród 4091 pacjentów (11,2%) w grupie otrzymującej empagliflozynę oraz u 330 z 2033 (16,2%) w grupie placebo, co stanowi znaczącą redukcję względnego ryzyka o 38% (ryc. 2). Podwojenie poziomu kreatyniny w surowicy wystąpiło u 70 z 4645 pacjentów (1,5%) w grupie otrzymującej empagliflozynę oraz u 60 z 2323 (2,6%) w grupie placebo, co stanowiło znaczną redukcję ryzyka względnego o 44%. Rozpoczęcie leczenia nerkozastępczego wystąpiło u 13 z 4687 pacjentów (0,3%) w grupie otrzymującej empagliflozynę oraz u 14 z 2333 (0,6%) w grupie placebo, co stanowiło znaczną redukcję ryzyka względnego o 55%. Były trzy zgony z powodu chorób nerek w grupie empagliflozyny (0,1%) i brak w grupie placebo. Nie było znaczącej różnicy między grupami w częstości występowania albuminurii, która wystąpiła u 1430 z 2779 pacjentów (51,5%) w grupie empagliflozyny i u 703 z 1374 (51,2%) w grupie placebo (ryc. 2).
Post Hoc Ocena wyników nerek
Wyniki dla złożonych wyników leczenia nerek zostały zweryfikowane w analizie wrażliwości po hoc (Tabela S4 w dodatkowym dodatku) oraz w analizie podgrup pacjentów z dominującą chorobą nerek na początku badania (Tabela S5 i Ryc. Wpływ empagliflozyny był zgodny w dalszych analizach, w których progresję do makroalbuminurii wykluczono ze złożonego wyniku nerek (ryc. 1B i ryc. 2) bez żadnej heterogenności wśród podgrup pacjentów z prawidłowym poziomem albuminy lub mikroalbuminurią lub makroalbuminurią w punkcie wyjściowym oraz w podgrupach według do eGFR w punkcie wyjściowym (ryc
[przypisy: bada przyczyny i skutki chorób, dieta ketogenica, ginekolog warszawa nfz ]