Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego czesc 4

Zaplanowano trzy kolejne analizy okresowe i ostateczną analizę. Obliczyliśmy całkowitą wielkość próbki, tak aby badanie miało 80% mocy do wykrycia 30% różnicy w całkowitym przeżyciu (współczynnik ryzyka dla śmierci przy użyciu ixazomibu, 0,77), przy dwustronnym poziomie alfa 0,05. Badanie zostało przeprowadzone w celu wykrycia przewagi iksazomibu nad placebo pod kątem przeżycia wolnego od progresji (współczynnik ryzyka 0,74). Przestrzeń graniczną O Brien-Fleming dla obliczenia skuteczności obliczono za pomocą funkcji wydawania alfa Lan-DeMets16 na podstawie liczby zdarzeń obserwowanych w momencie odcięcia danych. Przeprowadzono tymczasową analizę, gdy około 36% pacjentów miało zdarzenie progresji lub zgonu. W pierwszej analizie z góry ocenianej po medianie obserwacji trwającej około 15 miesięcy wyniki przeżycia wolnego od progresji przekroczyły ustaloną granicę O Briena-Fleminga i wykazały, że reżim ixazomibu wiązał się ze znaczną korzyścią w porównaniu z reżimem placebo; dlatego, zgodnie z planem analizy statystycznej w protokole i zasadą sekwencyjnego projektowania grupowego, była to ostateczna analiza statystyczna przeżycia wolnego od progresji. Zgodnie z protokołem badanie kontynuowano metodą podwójnie ślepej próby, aby uzyskać bardziej dojrzałe dane na temat całkowitego przeżycia; przeprowadzono drugą, wcześniej analizowaną, medianę po około 23 miesiącach, w celu oceny przeżycia.
Populację, która miała być leczona, która obejmowała wszystkich pacjentów poddanych randomizacji, oceniano pod kątem wszystkich pierwotnych i wtórnych analiz skuteczności. Populacja bezpieczeństwa obejmowała wszystkich pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku lub placebo. Dodatkowe szczegóły dotyczące populacji uwzględnionych w naszych analizach znajdują się w Dodatku Uzupełniającym. Do oszacowania rozkładów czasu do zdarzenia wykorzystano metodę Kaplana-Meiera, a stratyfikowane testy logarytmiczne i modele Coxa na dwustronnym poziomie alfa 0,05 zastosowano do porównań międzygrupowych końca czasu do zdarzenia zwrotnica. Przeprowadziliśmy wcześniej określone analizy podgrup przeżycia wolnego od progresji, w tym w podgrupach zdefiniowanych zgodnie z charakterystyką cytogenetyczną. Do oceny różnic między grupami w zakresie odpowiedzi zastosowano spłaszczony test chi-kwadrat Cochrana-Mantela-Haenszela.
Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Wyjściowa charakterystyka pacjentów w populacji docelowej. W sumie 722 pacjentów w 147 miejscach w 26 krajach włączono do badania od 28 sierpnia 2012 r. Do 27 maja 2014 r. (Ryc. Wyjściowa charakterystyka pacjentów w populacji, która miała zamiar leczyć, była dobrze zrównoważona między badanymi grupami (Tabela 1). Wyniki analizy cytogenetycznej były dostępne dla 76% pacjentów i wykazały, że 19% populacji, którym podano zamiar, miało anomalie cytogenetyczne wysokiego ryzyka, w tym 10% z del (17p).
Skuteczność
W momencie wyłączenia danych dla pierwszej analizy (30 października 2014 r.) Mediana okresu obserwacji wynosiła 14,8 miesiąca w grupie otrzymującej iksazomib i 14,6 miesiąca w grupie placebo. Jak ocenił niezależny komitet recenzujący, 129 przypadków progresji choroby lub zgonu wystąpiło w grupie otrzymującej iksazomib i 157 w grupie placebo
[więcej w: dieta ketogenica, schizofrenia paranoidalna opis przypadku, ginekolog warszawa nfz ]