Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego ad 5

Średni czas przeżycia bez progresji choroby wynosił 20,6 miesiąca w grupie otrzymującej iksazomib i 14,7 miesiąca w grupie placebo, a współczynnik ryzyka progresji lub śmierci choroby wynosił 0,74 (przedział ufności 95% [CI], 0,59 do 0,94; P = 0,01), co stanowiło 40% dłuższy czas przeżycia bez progresji w przypadku ixazomib plus lenalidomid-deksametazon w porównaniu z placebo i lenalidomidem-deksametazonem. Ponieważ pierwotny punkt końcowy przeżycia wolnego od progresji był znacznie dłuższy w grupie otrzymującej iksazomib niż w grupie placebo, nie przeprowadzono dalszych badań statystycznych tego punktu końcowego. Rycina 1. Rycina 1. Analiza przeżycia bez progresji Kaplana-Meiera. Dane pochodzą z końcowej analizy statystycznej dla przeżycia wolnego od progresji. ISS oznacza Międzynarodowy system stopniowania (stopień I, poziom .2-mikroglobuliny w surowicy <3,5 mg na litr [300 nmoli na litr] i poziom albuminy .3,5 g na decylitr; stopień II, ani stopień I ani III, i stopień III, poziom surowicy .2- mikroglobulina .5.5 mg na litr [470 nmol na litr] - wyższy stopień wskazuje na bardziej zaawansowaną chorobę) i NE nie można było oszacować.
Korzyści z przeżycia wolnego od progresji były spójne we wszystkich kluczowych podgrupach pacjentów (ryc. 1B), w tym u pacjentów ze złym rokowaniem, takich jak osoby z wysokim ryzykiem anomalii cytogenetycznych, osoby z chorobą stopnia III w międzynarodowym stadium choroby, osoby starsze niż 75 lat i ci, którzy otrzymali dwie lub trzy wcześniejsze terapie; nie zaobserwowano znaczących interakcji między tymi podgrupami a przydzieleniem do grupy badanej. Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji wśród pacjentów z wysokim ryzykiem anomalii cytogenetycznych (75 pacjentów w grupie ixazomibu i 62 pacjentów w grupie placebo) wynosiła odpowiednio 21,4 miesiąca i 9,7 miesięcy (współczynnik ryzyka progresji choroby lub zgonu w grupie iksazomibu 0,54; 95% CI, 0,32 do 0,92; P = 0,02); mediana czasu przeżycia wolnego od progresji wśród pacjentów z del (17p) (36 pacjentów w grupie iksazomibu i 33 w grupie placebo) wynosiła odpowiednio 21,4 miesiąca i 9,7 miesięcy (współczynnik ryzyka 0,60, 95% CI, 0,29 do 1,24) , a wśród pacjentów z t (4; 14) bez del (17p) lub t (14; 16) (36 pacjentów w grupie iksazomibu i 25 w grupie placebo) odpowiednio 18,5 miesiąca i 12 miesięcy (ryzyko współczynnik 0,65; 95% CI, 0,25 do 1,66).
Tabela 2. Tabela 2. Najlepsze potwierdzone odpowiedzi na schemat badania i czas do progresji w grupie docelowej, którą należy leczyć. Całkowite częstości odpowiedzi wynosiły 78,3% w grupie otrzymującej iksazomib i 71,5% w grupie placebo (p = 0,04) (tabela 2). Odpowiedzi były szybkie i trwałe (Tabela 2) i pogłębione wraz ze wzrostem czasu trwania leczenia (tj. Więcej osób miało odpowiedź, a rodzaj reakcji również się polepszył w miarę upływu czasu, przy większej liczbie osób mających bardzo dobrą odpowiedź częściową lub pełną odpowiedź) (Rys. S2 w Uzupełniającym dodatku).
Ponieważ pierwotny punkt końcowy przeżycia wolnego od progresji był znacznie dłuższy w grupie otrzymującej ixazomib niż w grupie placebo oraz ponieważ grupy nie różniły się istotnie pod względem całkowitego przeżycia w pierwszej analizie, kolejna analiza całkowitego przeżycia w grupie ustalono datę zakończenia 12 lipca 2015 r .; mediana okresu obserwacji wynosiła 23 miesiące
[przypisy: ceftriakson, schizofrenia paranoidalna rokowania, schizofrenia paranoidalna opis przypadku ]